Αν υποθέσουμε ότι σε αυτή τη χώρα οι αποφάσεις που έχουν παρθεί, οι νόμοι που έχουν ψηφιστεί, οι οργανισμοί που έχουν ιδρυθεί κ.α., αν υποθέσουμε πως όλα ήταν σωστά, τότε αυτή είναι η μεγάλη μας αποτυχία! Σωστές σκέψεις και σωστοί σχεδιασμοί που ποτέ δεν μεταφράζονται σε σωστές πρακτικές και ποτέ δεν υλοποιούνται. Που ακόμα κι αν υλοποιούνται, αυτό δεν γίνεται με τον σωστό, διαφανή, υγιή τρόπο αλλά με χαρακτηριστική προχειρότητα, αδιαφάνεια και αναποτελεσματικότητα.

Μένει μόνο μία σωστή απόφαση. Να δώσουμε τον πλήρη έλεγχο της διακυβέρνησης, τόσο σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας όσο και σε αυτοδιοικητικό, στα συστήματα! Η νομοθετική και η δικαστική εξουσία, μπορούν και πρέπει, να παραμείνουν αυτοτελείς. Όμως η εκτελεστική, αυτή η πλήρως αποτυχημένη, κακοκουρδισμένη, διεφθαρμένη, ελαττωματική και εκτός εγγύησης εξουσία, ήρθε η ώρα να παύσει. Μια εξουσία που ελέγχει η ίδια τον εαυτό της (βλ. ΕΔΕ) και που παρά το γεγονός ότι τα όποια λάθη, της επισημαίνονται ανά τετραετία αλλά η πρακτική της ποτέ δεν αλλάζει, είναι –πολύ απλά- ένας άχρηστος και ζημιογόνος θεσμός.

Ήρθε η ώρα να την αντικαταστήσουμε με ένα σύστημα που δεν θα κάνει τίποτε άλλο από το να υλοποιεί όσα του αναθέτουν. Με την διαφορά ότι  θα το κάνει ταχύτατα, επιτυχώς, με διαφανή τρόπο, με απόλυτη αξιοκρατία και αξιοθαύμαστη αξιοπιστία και το κυριότερο: χωρίς να χρειάζεται  -εκ των υστέρων-  έλεγχος και χωρίς το άγχος παραγραφών… Άλλωστε ένα σύστημα πού είναι  100% online σε επίπεδο transaction, εκθέτει από μόνο του τον εαυτό του στη θέα κάθε ενδιαφερόμενου και για κάθε λάθος, λογικό ή συντακτικό, το λόγο θα έχει αυτομάτως η δικαιοσύνη.

Σίγουρα υπάρχει και αντίλογος και μάλιστα πολύπλευρος. Ας μας απασχολήσει όμως μόνο η ανθρώπινη πλευρά. Ποιο θα είναι το μέλλον όλων αυτών που εργάζονται στην (όχι για την) εκτελεστική εξουσία; Θα βρεθούν στο δρόμο; Η απάντηση είναι πολύ απλή και ουδόλως ουτοπική. Αυτό που προτείνεται , είναι να τεθούν οι μηχανές στην υπηρεσία του πολίτη. Να κάνουν δηλαδή τη δουλειά, συστήματα τα οποία μπορούν να την κάνουν πιο σωστά και πιο γρήγορα. Μα για σκεφτείτε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και μάλιστα άμεσο, την αποτελμάτωση  της απογοητευμένης επιχειρηματικότητας.  Η αναζωογόνηση του επιχειρείν, πέραν του ότι θα απορροφήσει  ανθρώπινο δυναμικό, θα λειτουργήσει και ως πόλος έλξης για τους πρώην κυβερνητικούς λειτουργούς. Μιλάμε για ανθρώπους με επιστημονική κατάρτιση, με γνώσεις, με υψηλού επιπέδου σκέψη, που βρίσκονται μαγκωμένοι ανάμεσα σε στρογγυλές και τετράγωνές σφραγίδες και λερώνονται καθημερινά από καρμπόν και περιρρέουσα σήψη! Η αλλαγή περιβάλλοντος, θα επιφέρει στην καθημερινότητα τους το αίσθημα της προσφοράς και της ανταμοιβής και θα τους κάνει χαρούμενους ανθρώπους. Συνάμα οι ίδιοι άνθρωποι που ζέσταιναν καρέκλες, θα αποτελούν πλέον ικανά στελέχη στον ιδιωτικό τομέα.

Η μετάπτωση σ ένα τέτοιο σύστημα θέλει πολλή δουλεία. Χρειάζεται χρόνος και κόπος. Χρειάζονται οργάνωση και σχεδιασμός, ιδέες, αναζητήσεις, αγώνας. Το μεγαλύτερο όμως στοίχημα είναι να πειστούν οι πολίτες. Γι’ αυτό, εφόσον ασπαζόμαστε την ιδέα αυτή, ας μαζευτούμε κι ας συζητήσουμε. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα.